Waar wij een punt zetten, zet God een komma

Overweging gehouden tijdens de Woord- en Communieviering in de R.K. Kerk van de Geloofsgemeenschap H. Nicolaas in Odijk
zondag 5 april 2026 – Paaszondag – Jaar A 
1e lezing: Handelingen 10, 34a. 37- 43  – Evangelie: Johannes 20, 1-9.

Lieve mensen,

Ik moest van de week denken aan een goede vriendin van mij. Zij had een beste vriend met wie ze veel deelde. Zo’n vriendschap waarvan je denkt: die blijft wel bestaan.

Tot er iets gebeurde, niet tussen hen zelf, maar van buitenaf. Iets waardoor er spanning kwam. Er ging iets stuk waardoor ze elkaar kwijtraakten.
Het raakte vooral omdat ze allebei verdriet hadden; het was niet snel op te lossen. Het contact viel stil en hun innige vriendschap eindigde. Alsof er echt een punt stond.
Misschien herkennen jullie dat ook? Dat er in je leven iets is afgesloten, niet per se omdat het echt klaar is, maar omdat het zo liep. Dat iets onbereikbaar is geworden of voorbij lijkt.

Met Pasen vieren we dat Jezus is opgestaan. Wij zeggen: Jezus leeft.

Maar het Paasverhaal laat vooral zien wat er gebeurt wanneer mensen denken dat iets voorbij is, en het toch anders blijkt te zijn. Daar, in dat verhaal, groeit geloof stap voor stap, zoekend en aarzelend. Zo wordt zichtbaar wat Pasen doet.

Vandaag wil ik jullie helpen om anders te kijken naar wat jullie misschien al hebben afgesloten.

Maria Magdalena gaat in de ochtend naar het graf van Jezus. In het donker, zegt het verhaal bewust. Ze is diep verdrietig. Jezus is gestorven en begraven. Voor haar is het verhaal stilgevallen. Ze staat daar met haar gemis, ontredderd. Zo’n gevoel van diep uitzichtloos verdriet hebben wij – denk ik – allemaal wel eens gehad: toen we een dierbare verloren of toen we heel erg ziek werden of werden ontslagen.

Maria zag dat de steen weg was en dat Zijn lichaam er niet meer lag. Ze dacht vast dat wat zij nog van Hem had haar ook was afgepakt. We hebben niets meer, het is gedaan. Maria was niet in staat om te zien wat er werkelijk gebeurd was. Ze zocht nog naar de Jezus van vroeger, maar die ging ze zo niet meer vinden. Ze gaat Petrus en de leerling van wie Jezus hield (hier wordt Johannes bedoeld) halen. Zij zagen de lijkwade en zweetdoek netjes opgerold in een hoek liggen. Netjes? Dan kan het ook geen grafroof zijn. Hier was iets bijzonders aan de hand was. 
En als jij nu denkt: ik zie dat niet helemaal – dan ben je eigenlijk heel dicht bij hoe zij daar stonden.

Dan lezen we: “Johannes zag en geloofde.” Maar begrepen werd het nog niet. Dat is typisch Pasen. Het geloof begint hier niet met zekerheid, maar met een scheurtje in het denken. Soms klein, soms bijna onmerkbaar. Er komt besef dat het einde dat zij kenden, toch niet het einde is.
Daar gebeurt het omslagpunt van Pasen, niet omdat zij vastberaden geloofden, maar omdat God iets doet dat hun denken openbreekt.

Jezus Leeft!

Ook al staat dat er niet letterlijk, maar alles wijst daar wel naartoe. Het graf hield hem niet tegen. De dood heeft niet het laatste woord, het licht overwint het donker. Daar waar zij een punt zetten, schreef God een komma.
En dat nieuwe begin is niet alleen iets wat daar toen gebeurde. Het raakt ook hoe wij zelf naar ons eigen leven kijken.

Misschien denk jij nu wel: ja maar bij mij is het echt een punt. Iets wat klaar is. Afgesloten.

Dat herken ik wel. En dat begrijp ik ook. Er zijn dingen in het leven die zo definitief voelen, zo pijnlijk of zo mislukt, dat je niet zomaar ziet hoe daar nog iets nieuws uit kan komen.
Ik heb dat ook. Momenten dat ik dacht: hier houdt het op. Dit komt niet meer goed.
Wat mij dan op de been houdt is de wetenschap dat zelfs in zo’n uitzichtloze situatie God ergens een komma schrijft en een nieuw begin opent.

En dat nieuwe begin is niet een terug naar hoe het vroeger was. We pakken de draad niet weer op alsof er niets gebeurd is. De verrijzenis is geen terugspoelen. Het is vooruit. Dieper misschien. Maar sowieso anders dan daarvoor.

Hoe de leerlingen daarna verder zijn gegaan zien we in de eerste lezing. Petrus vertelt over Jezus: zijn leven, zijn dood en verrijzenis. En dat zij daarvan getuigen zijn, omdat ze Hem hebben gezien en met Hem hebben gegeten en gedronken.
Hij spreekt hier als iemand die ontdekt heeft dat het verhaal niet klaar is bij de dood van Jezus. Maar dat het verdergaat. En dat zet hem in beweging.
Niet omdat alles ineens duidelijk is, maar omdat er een komma staat en geen punt.

Jezus leeft! En dus gaat Petrus verder naar iets nieuws. En niet terug naar hoe het was.
Dat is dus wat Pasen doet.

Daarover zong het koor ook in dat prachtige lied zojuist: “The end of the Beginning”

Hier wordt het kantelpunt van Pasen mooi weergegeven. Eerst horen we het klassieke verhaal en iemand die zegt: ja dat ken ik al. Heb ik al heel vaak meegemaakt. Het is voorbij voor mij. En dan komt de breuk in dat denken. Het is het einde van het begin.
Dus niet een tragisch einde, een mooi verhaal, maar een nieuw begin.

Pasen is dus geen slotakkoord, maar een omslagpunt.

En het is persoonlijk: “His death wasn’t the end, but the beginning of life that’s completed in you.” Zijn dood was niet het einde, maar het begin van een leven dat volmaakt werd in jou.
Pasen is dus niet alleen iets dat met Jezus gebeurde, maar iets dat nu gebeurt in jou en mij. Het zegt niet dat er geen eindes zijn, maar dat onze eindes niet het laatste woord hebben.
Wij zetten ook voortdurend punten in ons leven: “Dit komt nooit meer goed”, “Zo ben ik nu eenmaal”, “Met die persoon hoeft het niet meer.” Soms om onszelf te beschermen, soms omdat iets sneller definitief lijkt dan we zelf wilden.

Pasen gaat daar dus niet overheen met goedkope hoop dat alles weer wordt zoals vroeger. Het zegt: sluit niet te snel af. Wat voor ons een einde lijkt, kan in Gods handen het begin worden van iets nieuws.
Daarom nodigt Pasen ons uit om anders te kijken en niet te snel een punt te zetten, maar ruimte te laten voor een komma.

Misschien begint dat klein: een bericht dat je nog niet wilde sturen, toch sturen. Of een gesprek dat je had afgesloten, nog niet helemaal dichtdoen.

Want dit is Pasen: Jezus leeft.

En als Hij leeft, dan is het niet voorbij. Dan heeft zelfs de dood niet het laatste woord.
Dan kan elk einde een nieuw begin zijn.

En die vriendin van mij… zij en die vriend spreken elkaar inmiddels weer. Niet zoals vroeger, maar anders. Wat stuk was, is niet teruggedraaid, maar er is iets nieuws gegroeid. Geen punt, maar een komma.

En dat is precies waar Pasen ons toe uitnodigt. Open jezelf voor die komma.

Amen. Zalig Pasen!